Veliko rivalstvo sa neslavnim krajem

Partizan 1987. godine osvaja titulu prvaka Jugoslavije u dve utakmice protiv iznenađujućeg finaliste Crvene Zvezde koja je u polufinalu savladala suverenu Cibonu (22-0 u regularnom delu sezone). Malo je tada bilo onih koji su mogli da pretpostave da će to biti jedina titule te generacije Partizana, po talentu verovatno i najjača u istoriji kluba. Na klupi mladi trener Duško Vujošević, a na terenu Divac, Paspalj, Đorđević, Pecarski, Nakić uz iskusnije Grbovića, Savovića i Željka Obradovića, podigli su pehar najavivši velike stvari. Doći će ovi momci, pojačani mladim Sašom Danilovićem, do Kupa Jugoslavije, kao i Kupa Radivoja Koraća 1989. godine, ali…mnogi su pak očekivali mnogo, mnogo više. Glavni razlog manjka trofeja ove moćne generacije Partizana jeste splitska Jugoplastika. Božidar Maljković dolazi na mesto trenera 1986. godine, dok Toni Kukoč i Dino Rađa stasavaju u velike igrače. Jugoplastika pomenutu 1987. završava već u četvrtfinalu plej-ofa, porazom od sarajevske Bosne, iako su završili kao treći u regularnom delu (15-7).

“Sa ovom pameću ja bih njega doveo…”

Naredna sezona tekla je odlično i za jedne i za druge. Jugoplastika je skorom 21-1 kao ubedljivo prva ušla u plej-of. Na polufinalnoj utakmici Kupa Jugoslavije, izbija opšta tuča između igrača dva kluba. Legenda kaže da je Grbović tada nokautirao više igrača Jugoplastike, ali nažalost danas nema snimka ovog incidenta i te utakmice. U finalu je Cibona košem Čuture savladala Jugoplastiku. Partizan je oduševio na evropskoj sceni igrajući sjajno u Kupu šampiona gde se kao prvi plasirao na final-four. Nažalost, tamo ih je, kada je bilo najvažnije, nadmudrio izraelski Makabi. Sezona za Partizan još uvek nije izgubljena. Ekipa podiže moral pobedom u 1/2 finalu prvenstva protiv Cibone sa odlazećom superzvezdom Draženom Petrovićem (prelazak u Real).

Posle 11 godina, titula ponovo u Splitu.

U prvom meču velikog finala, Jugoplastika je više nego ubedljivo potukla Partizan sa 101:79. Za Splićane blistaju Kukoč i Rađa, prati ih Perasović i uvek pouzdani Zoran Sretenović. U prethodnoj rečenici jedan igrač namerno je izostavljen s ciljem da mu se ime posebno istakne – Duško Ivanović. Danas mlađima uglavnom poznat kao bivši trener Barselone, Tau Keramike, sadašnji prvi stručnjak Panatinaikosa. Ivanović je bio ključ. Čovek koji je doneo stabilnost Jugoplastici na duge staze. Nepogrešivi, iskusni strelac i najbolji poenter Jugoplastike te sezone, za ovu priču još je interesantniji iz razloga što je njegova prva želja pre početka sezone bio aktuelni šampion – Partizan. Evo šta danas na tu temu kaže tadašnji i sadašnji trener Partizana, Duško Vujošević:

“Duško Ivanović…moja svesna odluka, onako, sa nekom drskošću u mladosti, da se ne dovede kako se ne bi uzimalo mesto Ivi Nakiću i Saši Daniloviću na toj poziciji. Mislim da je greška bila, jer je on bio nesumnjivo odličan igrač i veliki karakter i on je povukao Jugoplastiku. Bio je fanatik, preneo je taj fanatizam na tim i sa ovom pameću ja bih njega doveo, jer ne mislim da bi bitno usporio razvoj navedenih mladih igrača, a mi bismo kao klub imali bolji rezultat. Smatram da je to bila greška.”

Duško Ivanović

Vratimo se analizi finalne serije ’88. U drugom meču koji je igran u Beogradu, Partizan dolazi do teške, ali više nego zaslužene pobede rezultatom 86:80. Najbolji pojedinac u beogradskoj ekipi na tom meču je sjajni Vlade Divac koji je i u majstorici polufinala u Zagrebu bio lider sa 23 poena i 13 skokova. Na red dolazi odlučujući meč za titulu u Splitu. Velika tenzija i nervoza bili su prisutni tokom čitave finalne serije jer jednostavno ulog je bio ogroman…borba za primat u najjačoj ligi Evrope i plasman u Kup šampiona, a u to vreme se često govorilo – lakše je postati prvak Evrope nego prvak Jugoslavije. Divac, koji je bio lakše povređen, brzo ulazi u problem sa ličnim greškama (neke od njih lako dosuđene). Dodatne probleme i nervozu stvara mu na jednoj od svojih utakmica života – Goran Sobin, centar Jugoplastike.

“Posebno sam se pripremao za velike utakmice i protivnike, uvijek sam se posebno palio na Divca i pokojnog Kevina Mageeja iz Maccabija koji je bio prava zvijer, najbolji Amerikanac u Europi tada…razmišljao sam ovako: Vlade Divac je puno bolji igrač od Kevina Mageea, uspio sam zadržati Divca, moram i Mageea! U tim utakmicama protivnici su više pažnje posvećivali Kukoču, Rađi i ostalima, pa je bilo više prostora za mene, a ja sam ga bio spreman iskoristiti…” – Goran Sobin.

Držao je Partizan priključak sve do momenta kada je, pri rezultatu 56:50, Divcu sviran peti faul. Tada se igra Partizana raspala, a Splićani su pogađali sa svih pozicija. Sobin je bio prava zver na terenu, dobivši dodatno na samopouzdanju izlaskom Divca. Završio je susret sa 28 poena, Divac je do isključenja imao samo 4! Paklena atmosfera u Splitu i povici “mrzim Partizan”, dotučeni crno-beli na terenu su ipak na kraju morali da pruže ruku boljem rivalu – 88:67 za Jugoplastiku. Ovo je, za razliku od Partizanove prošlogodišnje, bila titula mlade generacije koja je označila početak velike dominacije u evropskoj i jugo košarci. Jugoplastika će u naredne 3 godine, do raspada države, osvojiti 3 titule prvaka Evrope, još 3 prvenstva i 2 kupa Jugoslavije!

Vrhunac koji to nije bio – 1988/89

Šampion Evrope i Jugoslavije vs. osvajač Kupa Koraća i Kupa Jugoslavije

Nakon niza uzbudljivih sezona koje su često plesale na granici regularnosti, došao je red na jedno od najpoznatijih prvenstvenih izdanja – 1988/89. Dva poslednja prvaka Jugoslavije, beogradski Partizan i splitska Jugoplastika, izrastaju u evropske košarkaške velesile; njihovi međusobni okršaji pravom su poslasticom za košarkaške gurmane. Toni Kukoč, iako nominalno krilo, prvim je igračem YU-basketa koji igra na svih pet pozicija. Pod košem ga dopunjuju razorni Dino Rađa, borbeni Goran Sobin i mladi Žan Tabak. Na bekovima – rapsodija. Duško Ivanović je svoju prvu sezonu u Splitu okrunio naslovom, sjajnom “krađom” se pokazuje dovođenje play-a Crvene Zvezde, Zorana Sretenovića; Velimir Perasović smireno trpa iz drugog plana, a osiguračem je Luka Pavićević, doveden u leto 1988. iz Cibone. I Partizan trpi manje promene; u Španiju odlazi kapiten Grbović, a Pecarski se vraća na studije u Ameriku. Ipak, iz JNA se vraća Milenko Savović, u prvenstvu debituje mega talenat, Predrag Danilović, a Partizan dovodi i iskusnog Jadrana Vujačića kao rezervnog centra. Cibonu je iz šampionskih ambicija, izbacio odlazak Dražena Petrovića u Real Madrid. U regularnom delu sezone, prvi je Partizan nakon što pobeđuje Jugoplastiku u Splitu sa 76-75, a potom i u Beogradu sa 94-84. U međuvremenu, Beograđani osvajaju i domaći Kup, ponovo su uverljivi protiv Splićana, 87-74 (lista strelaca na slici desno). Jugoplastika završava druga sa identičnim skorom kao i Partizan, 16 pobeda i 6 poraza., dok je treća sarajevska Bosna sa bilansom 15-7. Četvrta je Crvena Zvezda koja još jedina osigurava playoff, a peti Zadar i šesta Olimpija sa identičnih 14-8, kao i Zvezda, ispadaju iz šampionske računice. Cibona bez Petrovića je tek sedma. Partizan je vođen sjajnim Paspaljem (23.9 poena po susretu) i Divcem (21 koš i tucet skokova po večeri), Jugoplastika Kukočem, Rađom (oba 18.2 poena u proseku) i Ivanovićem (17.6). Zadar je predvođen tinejdžerom kojem proriču draženovsku budućnost – Arijan Komazec bilježi 23.5 poena u prosjeku. Zvezdu predvode standardni Zoran Radović i Nebojša Ilić. Playoff donosi novinu u sezoni 1988-89. Samo četiri tima će razigravati za prvaka, a finale se prvi put igra na tri pobede. U polufinalu, Jugoplastika lako dobija Bosnu u dve utakmice, dok Partizan, teže no što se očekivalo, pobeđuje upornu Crvenu Zvezdu sa 2-1 (100-95 u majstorici). U finalu se, prema svim prognozama, sastaju dve najbolje jugoslovenske, a verovatno i evropske ekipe. Naime, Jugoplastika uzima svoju prvu titulu Prvaka Evrope, dok Partizan osvaja (svoj treći) Kup Radivoja Koraća. Prva utakmica u Beogradu je tesna, Partizan vodi veći deo susreta, da bi Jugoplastika stisnula u zadnjim minutima, i u poslednjih dvadesetak sekundi, ušla s vođstvom 74-73. Zadnji napad Partizana ide na Vladu Divca, ovaj šutira iz okreta, lopta se neko vreme nećka i na kraju ispada iz obruča. 1-0 za Splićane. U drugom meču u Splitu, ponovo Partizan vodi na poluvremenu, ali sjajna odbrana Jugoplastike i nervoza Partizanovih igrača, menjaju tok utakmice. Dvadesetak sekundi pre kraja, Jugoplastika vodi sa 75-70. Sledi minut odmora, nakon koje stručno vodstvo Partizana odlučuje da ne nastavi susret. Pod kišom zvižduka i novčića, napuštaju splitsku arenu. Treći susret nije niti odigran. Jugoplastici je dodeljena i treća pobeda za zelenim stolom. Splićani uspešno brane naslov osvojen prethodne sezone.

Nakon sezone Partizan napuštaju Divac i Paspalj koji odlaze putem NBA-a. Time je rivalstvo dve sjajne generacije na neki način završeno. Jugoplastika će nastaviti dominaciju u Evropi. Drugu evropsku krunu osvaja suvereno, Rađa je MVP finala ovog puta. Poslednju, treću uzastopnu titulu osvaja vođena majsorom igre Tonijem Kukočem i pored odsustva Rađe i Ivanovića, ali sa sjajnim Zoranom Savićem. Partizan, s druge strane, doživljava blagi pad u ovom periodu, prvo žaršava šampionat na 8. mestu. Zatim, godinu kasnije povratkom Paspalja u sezoni 90/91, crno-beli se vraćaju u finale prvenstva, Paspalj je vodeći strelac. Ponovo u finalu protiv dobro poznatog rivala i ponovo bivaju poraženi, 3:0 u seriji. Svima je već poznato šta je Partizan postigao 1992 godine, nakon raspada države, kada je sa, po imenima, slabijim timom, nasledio Jugoplastiku na tronu Evrope predvođen Danilovićem i sjajnim, sazrelim Đorđevićem.

autori: Zlatko/Souly.

Ostavite komentar:

Morate biti ulogovani kako biste komentarisali!